ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟

۱ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟

۲خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوزکآغوشِ که شد منزل آسایش و خوابت؟

۳درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشداندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت

۴راه دل عشّاق زد آن چشم خماریپیداست از این شیوه که مست است شرابت

۵تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفتتا باز چه اندیشه کند رأی صوابت

۶هر ناله و فریاد که کردم نشنیدیپیداست نگارا که بلند است جَنابت

۷دور است سر آب از این بادیه، هشدارتا غول بیابان نفریبد به سرابت

۸تا در ره پیری به چه آیین رَوی ای دلباری به غلط صرف شد ایّامِ شبابت

۹ای قصرِ دل‌افروز که منزلگهِ انسییا رب مَکُناد آفتِ ایّام، خرابت

۱۰حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزدصلحی کن و بازآ که خرابم ز عِتابت