آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی دارد

۱آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی داردباز با دلشدگان ناز و عِتابی دارد

۲از سَرِ کُشتهٔ خود می‌گذری همچون بادچه توان کرد؟ که عمر است و شتابی دارد

۳ماهِ خورشید نُمایَش ز پسِ پردهٔ زلفآفتابیست که در پیش سَحابی دارد

۴چشمِ من کرد به هر گوشه روان سیلِ سرشکتا سَهی سَروِ تو را تازه‌تر آبی دارد

۵غمزهٔ شوخِ تو خونم به خطا می‌ریزدفرصتش باد که خوش فکر صوابی دارد

۶آب حَیوان اگر این است که دارد لبِ دوستروشن است این که خِضِر بهره سرابی دارد

۷چشمِ مخمورِ تو دارد ز دلم قصدِ جگرتُرک مست است مگر میلِ کبابی دارد

۸جانِ بیمارِ مرا نیست ز تو روی سؤالای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد

۹کِی کُنَد سویِ دلِ خستهٔ حافظ نظریچشمِ مستش که به هر گوشه خرابی دارد