فال شما · غزل شماره ۲۸۲ دیوان حافظ
بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش
تعبیر فال
پیام کلی: امیددلت بی‌قرار است و آرام نمی‌گیرد؛ حافظ هم می‌گوید آن یار سنگین‌دل قرار و طاقت و هوشم را برد. اما بیت آخر پاسخ روشن دارد: دوای تو نزد همان کسی است که دردت را پدید آورده. فال تو می‌گوید با او حرف بزن و دلت را روشن کن. وفاداری‌ات ماندگار است؛ حافظ می‌گوید اگر استخوانم بپوسد، مهرت از جانم فراموش نمی‌شود.
شاه‌بیت فال شما
دوایِ تو، دوایِ توست حافظلبِ نوشش، لبِ نوشش، لبِ نوش
اشتراک فال
تصویری از شاه‌بیت و تعبیر فال برای استوری یا فرستادن در پیام‌رسان؛ تصویر روی دستگاه خودتان ساخته می‌شود.
متن کامل غزل
بِبُرد از من قرار و طاقت و هوشبتِ سنگین‌دلِ سیمین بناگوش
نگاری چابکی شِنگی کُلَه‌دارظریفی مَه‌وشی تُرکی قباپوش
ز تابِ آتشِ سودایِ عشقشبه سانِ دیگ دایم می‌زنم جوش
چو پیراهن شوَم آسوده‌خاطرگَرَش همچون قبا گیرم در آغوش
اگر پوسیده گردد استخوانمنگردد مِهرت از جانم فراموش
دل و دینم، دل و دینم بِبُرده‌ستبَر و دوشش، بَر و دوشش، بَر و دوش
دوایِ تو، دوایِ توست حافظلبِ نوشش، لبِ نوشش، لبِ نوش
شاهد فال
به رسم قدیم، پس از خواندن فال، نخستین بیت غزل بعدی را «شاهد» می‌گیرند تا پیام فال را تأیید کند. شاهد فال شما مطلع غزل ۲۸۳ است:
سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوشکه دورِ شاه‌شجاع است، مِی دلیر بنوش
درباره این غزل
غزلی کوتاه و موسیقایی با تکرارهای آهنگین که حال بی‌قراری عاشق را نشان می‌دهد. بت سنگین‌دل سیمین‌بناگوش قرار و طاقت و هوش را از من برد. بیت دوم با صفت‌های پیاپی یار را وصف می‌کند: چابک، شنگ، کلاه‌دار، ظریف، ماه‌وش، ترک قباپوش. بیت پنجم وفاداری است: اگر استخوانم بپوسد، مهرت از جانم فراموش نمی‌شود. دو بیت پایانی با تکرار سه‌باره واژه‌ها حال بی‌خودی را تصویر می‌کنند.
فال حافظ رسمی فرهنگی و بهانه‌ای برای خواندن شعر است. تعبیرها برداشتی ادبی از غزل‌اند، نه پیشگویی؛ برای تصمیم‌های مهم زندگی به آن‌ها تکیه نکنید.