سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوش

بیت ۱سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوش / که دورِ شاه‌شجاع است، مِی دلیر بنوش

سحر از هاتف غیب مژده به گوشم رسید که دور شاه شجاع است، می را دلیرانه بنوش.

بیت ۲شد آن که اهلِ نظر بر کناره می‌رفتند / هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش

گذشت آن زمان که اهل نظر با هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش کنار می‌رفتند.

بیت ۵ز کویِ میکده دوشش به دوش می‌بُردند / امامِ شهر که سجاده می‌کشید به دوش

دیشب امام شهر را که سجاده به دوش می‌کشید، دوش‌به‌دوش از کوی میکده می‌بردند.

بیت ۶دلا! دلالتِ خیرت کنم به راهِ نجات / مکن به فسق مباهات و زهد هم مَفُروش

ای دل، تو را به راه نجات راهنمایی می‌کنم: به گناه فخر مکن و زهد هم مفروش.

بیت ۹رموزِ مصلحتِ مُلک خسروان دانند / گدایِ گوشه‌نشینی تو حافظا مَخروش

رازهای مصلحت ملک را پادشاهان می‌دانند؛ حافظ، تو گدای گوشه‌نشینی، خروش مکن.