هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش

۱هاتفی از گوشهٔ میخانه دوشگفت ببخشند گنه، مِی بنوش

۲لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویشمژدهٔ رحمت برساند سروش

۳این خِرَدِ خام به میخانه بَرتا مِیِ لعل آوَرَدَش خون به جوش

۴گرچه وصالش نه به کوشش دهندهر قَدَر ای دل که توانی بکوش

۵لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماستنکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش

۶گوشِ من و حلقهٔ گیسویِ یاررویِ من و خاکِ درِ مِی فروش

۷رندیِ حافظ نه گناهیست صَعببا کَرَمِ پادشه عیب پوش

۸داورِ دین، شاه شجاع، آن که کردروحِ قدس حلقهٔ امرش به گوش

۹ای مَلِکُ العَرش مرادش بدهو از خطرِ چشمِ بَدَش دار گوش