هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش

بیت ۱هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش / گفت ببخشند گنه، مِی بنوش

دیشب هاتفی از گوشه میخانه گفت: گناه را می‌بخشند، می بنوش.

بیت ۲لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویش / مژدهٔ رحمت برساند سروش

لطف الهی کار خود را می‌کند و سروش مژده رحمت را می‌رساند.

بیت ۴گرچه وصالش نه به کوشش دهند / هر قَدَر ای دل که توانی بکوش

هرچند وصال او را با کوشش نمی‌دهند، ای دل هر قدر که می‌توانی بکوش.

بیت ۵لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماست / نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست؛ تو نکته سربسته را چه می‌دانی؟ خاموش باش.

بیت ۷رندیِ حافظ نه گناهیست صَعب / با کَرَمِ پادشه عیب پوش

رندی حافظ گناه سختی نیست، با کرم پادشاه عیب‌پوش.