جوزا سَحَر نهادْ حمایل برابرم

۱جوزا سَحَر نهادْ حمایل برابرمیعنی غلامِ شاهم و سوگند می‌خورم

۲ساقی بیا که از مددِ بختِ کارسازکامی که خواستم ز خدا شد مُیَسَّرَم

۳جامی بده که باز به شادیِّ رویِ شاهپیرانه سر، هوایِ جوانیست در سرم

۴راهم مزن به وصفِ زلالِ خِضِر که مناز جامِ شاه جُرعه کَشِ حوضِ کوثرم

۵شاها اگر به عرش رسانم سریرِ فضلمملوکِ این جِنابم و مسکین این دَرَم

۶من جرعه نوشِ بزمِ تو بودم هزار سالکی تَرکِ آبخورْد کُنَد طبعِ خوگرم

۷ور باوَرَت نمی‌کند از بنده این حدیثاز گفتهٔ کمال، دلیلی بیاورم

۸«گر بَرکَنَم دل از تو و بَردارم از تو مِهرآن مِهر بَر کِه افکنم؟ آن دل کجا بَرَم؟»

۹منصور بِنْ مُظَفَّرِ غازیست حرزِ منو از این خجسته نام، بر اَعدا مُظَفَّرَم

۱۰عهدِ اَلَستِ من همه با عشقِ شاه بودوَز شاهراهِ عمر، بدین عهد بگذرم

۱۱گردون چو کرد نظمِ ثُرَیّا به نامِ شاهمن نظمِ دُر چرا نکنم؟ از کِه کمترم؟

۱۲شاهین صفت چو طعمه چَشیدم ز دستِ شاهکِی باشد التفات به صیدِ کبوترم

۱۳ای شاهِ شیرگیر چه کم گردد ار شوددر سایهٔ تو مُلکِ فَراغت مُیَسَّرَم

۱۴شعرم به یُمنِ مَدحِ تو صد مُلکِ دل گشادگویی که تیغِ توست زبانِ سُخنورم

۱۵بر گُلشنی اگر بگذشتم چو بادِ صبحنِی عشق سرو بود و نه شوقِ صنوبرم

۱۶بویِ تو می‌شنیدم و بر یادِ رویِ تودادند ساقیانِ طَرَب یک دو ساغرم

۱۷مستی به آبِ یک دو عِنَب وضعِ بنده نیستمن سالخورده پیرِ خرابات پَروَرَم

۱۸با سِیرِ اخترِ فلکم داوری بَسیستانصافِ شاه باد در این قصه یاورم

۱۹شُکرِ خدا که باز در این اوجِ بارگاهطاووسِ عرش می‌شنود صیتِ شَهپَرَم

۲۰نامم ز کارخانهٔ عُشّاق محو بادگر جز محبتِ تو بُوَد شغلِ دیگرم

۲۱شِبلُ الاَسَد به صیدِ دلم حمله کرد و منگر لاغرم وگرنه شکارِ غضنفرم

۲۲ای عاشقانِ رویِ تو از ذَرِّه بیشترمن کِی رَسَم به وصلِ تو کز ذَرِّه کمترم

۲۳بنما به من که مُنکِرِ حُسنِ رخِ تو کیستتا دیده‌اش به گِزلِکِ غیرت برآورم

۲۴بر من فُتاد سایهٔ خورشیدِ سلطنتو اکنون فَراغت است ز خورشیدِ خاورم

۲۵مقصود از این معامله بازارتیزی استنی جلوه می‌فروشم و نی عشوه می‌خرم