چندان که گفتم غم با طبیبان

درباره این غزل

غزلی کوتاه در غم غربت و دعای دیدار. هر چه غم را با طبیبان گفتم، بیچارگان غریب را درمان نکردند. بیت دوم گله از بی‌وفایی است: آن گل که هر دم در دست بادی است، از بلبلان شرم کند. بیت سوم دعایی مشهور است: خدایا امان بده تا چشم دوستداران دوباره روی دوستان را ببیند. بیت پنجم خطاب به بخشنده است: ای نعمت‌دهنده، تا کی بر سفره بخششت از بی‌نصیبان باشیم؟ بیت پایانی خودانتقادی است: اگر پند ادیبان را شنیده بودی، شیدای گیتی نمی‌شدی.

شرح بیت به بیت و معنی واژه‌های این غزل