آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوست

۱آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوستآورد حِرزِ جان ز خطِ مُشکبارِ دوست

۲خوش می‌دهد نشانِ جلال و جمالِ یارخوش می‌کند حکایتِ عِزّ و وقارِ دوست

۳دل دادمش به مژده و خِجلَت همی‌برمزین نقدِ قلبِ خویش که کردم نثارِ دوست

۴شکرِ خدا که از مددِ بختِ کارسازبر حسبِ آرزوست همه کار و بارِ دوست

۵سیرِ سپهر و دورِ قمر را چه اختیار؟در گردشند بر حَسَبِ اختیار دوست

۶گر بادِ فتنه هر دو جهان را به هم زندما و چراغِ چَشم و رهِ انتظارِ دوست

۷کُحلُ الجَواهری به من آر ای نسیمِ صبحزان خاکِ نیکبخت که شد رهگذارِ دوست

۸ماییم و آستانهٔ عشق و سرِ نیازتا خوابِ خوش که را بَرَد اندر کنارِ دوست

۹دشمن به قصدِ حافظ اگر دم زند چه باک؟مِنَّت خدای را که نیَم شرمسارِ دوست