جز آستان تواَم در جهان، پناهی نیست

۱جز آستان تواَم در جهان، پناهی نیستسر مرا به ‌جز این در، حواله‌گاهی نیست

۲عَدو چو تیغ کِشد، من سپر بیندازمکه تیغِ ما، به ‌جز از ناله‌ای و آهی نیست

۳چرا زِ کویِ خرابات روی برتابم؟کز این بِهَم به جهان، هیچ رسم و راهی نیست

۴زمانه گَر بزند آتشم به خرمنِ عمربگو بسوز که بر من به برگِ کاهی نیست

۵غلامِ نرگسِ جَمّاشِ آن سَهی سرومکه از شراب غرورش به کس، نگاهی نیست

۶مباش در پیِ آزار و هرچه خواهی کنکه در شریعتِ ما غیر از این، گناهی نیست

۷عِنان‌کشیده رو ای پادشاهِ کشورِ حُسنکه نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست!

۸چنین که از همه‌سو، دامِ راه می‌بینمبه از حمایتِ زلفش، مرا پناهی نیست

۹خزینهٔ دلِ «حافظ» به زلف و خال مدهکه کارهای چنین، حدِّ هر سیاهی نیست