ساقی بیار باده که ماهِ صیام رفت

۱ساقی بیار باده که ماهِ صیام رفتدَردِه قدح که موسمِ ناموس و نام رفت

۲وقتِ عزیز رفت بیا تا قضا کنیمعمری که بی حضور صُراحی و جام رفت

۳مستم کن آن چنان که ندانم ز بی‌خودیدر عرصهٔ خیال که آمد، کدام رفت

۴بر بوی آن که جرعهٔ جامت به ما رسددر مَصطَبِه دعایِ تو هر صبح و شام رفت

۵دل را که مرده بود حیاتی به جان رسیدتا بویی از نسیمِ می‌اش در مشام رفت

۶زاهد غرور داشت، سلامت نبرد راهرند از رهِ نیاز به دارالسلام رفت

۷نقدِ دلی که بود مرا صرف باده شدقلبِ سیاه بود از آن در حرام رفت

۸در تابِ توبه چند توان سوخت همچو عود؟می ده که عمر در سرِ سودای خام رفت

۹دیگر مکن نصیحتِ حافظ که ره نیافتگمگشته‌ای که بادهٔ نابش به کام رفت