چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت

بیت ۱چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت / حقوقِ خدمتِ ما عرضه کرد بر کرمت

چه لطفی بود که ناگهان قطره‌ای از قلمت حق خدمت ما را بر بزرگواری‌ات عرضه کرد.

بیت ۳نگویم از منِ بی‌دل به سهو کردی یاد / که در حسابِ خرد نیست سهو بر قَلَمَت

نمی‌گویم از روی اشتباه از من بی‌دل یاد کردی، چون در حساب خرد بر قلم تو اشتباهی نیست.

بیت ۵بیا که با سرِ زلفت قرار خواهم کرد / که گر سَرَم برود برندارم از قدمت

بیا که با سر زلفت پیمان می‌بندم که اگر سرم برود، آن را از قدمت برنمی‌دارم.

بیت ۸همیشه وقتِ تو ای عیسیِ صبا خوش باد / که جانِ حافظِ دلخسته زنده شد به دَمَت

ای عیسی صبا، همیشه وقتت خوش باد، که جان حافظ دلخسته از دم تو زنده شد.