حافظ · غزل شماره ۹۲
میرِ من خوش میروی کاندر سر و پا میرمت
میرِ من خوش میروی کاندر سر و پا میرمتخوش خرامان شو که پیشِ قدِ رعنا میرمت
گفته بودی کی بمیری پیشِ من، تعجیل چیست؟خوش تقاضا میکنی پیشِ تقاضا میرمت
عاشق و مخمور و مهجورم بتِ ساقی کجاست؟گو که بِخرامَد که پیشِ سرو بالا میرمت
آن که عمری شد که تا بیمارم از سودایِ اوگو نگاهی کن که پیشِ چشمِ شهلا میرمت
گفتهای لعلِ لبم هم درد بخشد هم دواگاه پیش درد و گَه پیش مداوا میرمت
خوش خِرامان میروی چشمِ بد از رویِ تو دوردارم اندر سر خیالِ آن که در پا میرمت
گرچه جایِ حافظ اندر خلوتِ وصلِ تو نیستای همه جایِ تو خوَش، پیشِ همه جا میرمت
متن بر پایه تصحیح قاسم غنی و محمد قزوینی، به نقل از گنجور.
اگر با نیت آمدهاید
عشق و محبتت را با زبانی ساده و صمیمی بیان کن. گاهی چند جمله گرم بیشتر از هر هدیهای اثر دارد.
تعبیر کامل فال با شاهبیت و شاهد این غزل
فال حافظ رسمی فرهنگی و سرگرمی است، نه پیشگویی.
درباره این غزل
غزلی شیرین با ردیف «میرمت» (برایت بمیرم). حافظ خرامیدن یار را میستاید و با تعبیرهای خودمانی و عاشقانه میگوید پیش قامت رعنایش، چشم شهلایش و هنگام درد و درمانش برایش میمیرد. یار گفته بود کی پیش من میمیری؟ و عاشق میگوید شتاب چیست، پیش از خواستنت میمیرم. این غزل از نمونههای زبان صمیمی و گفتاری حافظ است.
شرح بیتها
بیت ۱میرِ من خوش میروی کاندر سر و پا میرمت / خوش خرامان شو که پیشِ قدِ رعنا میرمت
سرور من، خوش راه میروی که سر تا پایت را فدا شوم؛ خوش بخرام که پیش قد رعنایت بمیرم.
بیت ۲گفته بودی کی بمیری پیشِ من، تعجیل چیست؟ / خوش تقاضا میکنی پیشِ تقاضا میرمت
گفته بودی کی پیش من میمیری؟ شتاب چیست؟ خوب درخواست میکنی؛ پیش از درخواستت میمیرم.
بیت ۵گفتهای لعلِ لبم هم درد بخشد هم دوا / گاه پیش درد و گَه پیش مداوا میرمت
گفتهای لب لعلم هم درد میدهد و هم دوا؛ گاه پیش درد و گاه پیش درمانت میمیرم.
بیت ۷گرچه جایِ حافظ اندر خلوتِ وصلِ تو نیست / ای همه جایِ تو خوَش، پیشِ همه جا میرمت
هرچند جای حافظ در خلوت وصال تو نیست، ای که همه جایت خوش است، پیش همه جا برایت میمیرم.
معنی واژهها
- میر
- امیر، سرور
- رعنا
- خوشقامت
- مخمور
- خمار
- مهجور
- دورافتاده
- شهلا
- چشم سیاه مایل به سرخی و زیبا
- خرامان
- با ناز راهرونده