ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شما

۱ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شماآبِ‌روی خوبی از چاه زَنَخدان شما

۲عزم دیدار تو دارد جانِ بر لب آمدهباز گردد یا برآید؟ چیست فرمان شما؟

۳کَس به دور نرگست طرفی نبست از عافیتبِه که نفروشند مستوری به مستان شما

۴بخت خواب‌آلود ما بیدار خواهد شد مگرزان که زد بر دیده آبی، روی رخشان شما

۵با صبا همراه بفرست از رخت گل دسته‌ایبو که بویی بشنویم از خاک بستان شما

۶عمرتان باد و مراد ای ساقیانِ بزمِ جمگرچه جام ما نشد پُر مِی به دوران شما

۷دل خرابی می‌کند، دلدار را آگه کنیدزینهار ای دوستان‌، جان من و جان شما

۸کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند‌؟خاطر مجموع ما، زلف پریشان شما

۹دور دار از خاک و خون دامن، چو بر ما بگذریکَاندَر این ره کشته بسیارند، قربان شما

۱۰می‌کند حافظ دعایی، بشنو، آمینی بگوروزی ما باد لعل شَکَّرافشان شما

۱۱ای صبا با ساکنانِ شهرِ یزد از ما بگوکِای سر حق‌ناشناسان گوی چوگان شما

۱۲گرچه دوریم از بساط قُرب‌، همّت دور نیستبندهٔ شاه شماییم و ثناخوان شما

۱۳ای شَهنشاه بلند اختر‌، خدا را همّتیتا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما