شاهد آن نیست که موییّ و میانی دارد

۱شاهد آن نیست که موییّ و میانی داردبندهٔ طلعتِ آن باش که آنی دارد

۲شیوهٔ حور و پری گرچه لطیف است ولیخوبی آن است و لطافت که فُلانی دارد

۳چشمهٔ چشمِ مرا ای گلِ خندان دریابکه به امّیدِ تو خوش آبِ روانی دارد

۴گوی خوبی که بَرَد از تو؟ که خورشید آن جانه سواریست که در دست عِنانی دارد

۵دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردیآری آری سخنِ عشق نشانی دارد

۶خَمِ ابرویِ تو در صنعتِ تیراندازیبُرده از دستِ هر آن کس که کمانی دارد

۷در رَهِ عشق نشد کَس به یقین محرمِ رازهر کسی بر حَسَبِ فکر، گُمانی دارد

۸با خرابات نشینان ز کَرامات مَلافهر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد

۹مرغِ زیرک نزند در چمنش پرده سرایهر بهاری که به دنباله، خزانی دارد

۱۰مدعی گو لُغَز و نکته به حافظ مفروشکِلکِ ما نیز زبانی و بیانی دارد