خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

۱خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرودبه هر دَرَش که بخوانند بی‌خبر نرود

۲طمع در آن لبِ شیرین نکردَنَم اولیولی چگونه مگس از پِی شکر نرود

۳سوادِ دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشویکه نقشِ خالِ توام هرگز از نظر نرود

۴ز من چو بادِ صبا بویِ خود دریغ مدارچرا که بی سرِ زلفِ توام به سر نرود

۵دلا مباش چنین هرزه گَرد و هرجاییکه هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود

۶مکن به چشمِ حقارت نگاه در منِ مستکه آبرویِ شریعت بدین قَدَر نرود

۷منِ گدا هوس سروقامتی دارمکه دست در کمرش جز به سیم و زر نرود

۸تو کز مکارمِ اخلاق عالَمی دگریوفایِ عهدِ من از خاطرت به در نرود

۹سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینمچگونه چون قلمم دودِ دل به سر نرود

۱۰به تاجِ هدهدم از رَه مَبَر که بازِ سفیدچو باشه در پِی هر صیدِ مختصر نرود

۱۱بیار باده و اول به دستِ حافظ دهبه شرطِ آن که ز مجلس سخن به در نرود