بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

۱بر سرِ آنم که گر ز دست برآیددست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

۲خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداددیو چو بیرون رود فرشته درآید

۳صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداستنور ز خورشید جوی بو که برآید

۴بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیاچند نشینی که خواجه کی به درآید

۵تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابیاز نظرِ رهرُوی که در گذر آید

۶صالح و طالِح مَتاعِ خویش نمودندتا که قبول افتد و که در نظر آید

۷بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِرباغ شود سبز و شاخِ گُل به بر‌آید

۸غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیستهر که به میخانه رفت بی‌خبر آید