بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

بیت ۱بر سرِ آنم که گر ز دست برآید / دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر آنم که اگر از دستم برآید، دست به کاری بزنم که غصه به پایان برسد.

بیت ۲خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداد / دیو چو بیرون رود فرشته درآید

خلوت دل جای همنشینی اضداد نیست؛ وقتی دیو بیرون رود، فرشته درمی‌آید.

بیت ۳صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداست / نور ز خورشید جوی بو که برآید

همنشینی با حاکمان تاریکی شب یلداست؛ نور را از خورشید بجوی، شاید برآید.

بیت ۴بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیا / چند نشینی که خواجه کی به درآید

تا کی بر در صاحبان بی‌مروت دنیا می‌نشینی که خواجه کی بیرون می‌آید؟

بیت ۷بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِر / باغ شود سبز و شاخِ گُل به بر‌آید

ای بلبل عاشق، عمر بخواه، که سرانجام باغ سبز می‌شود و شاخ گل به بار می‌نشیند.