زهی خجسته زمانی که یار بازآید

۱زهی خجسته زمانی که یار بازآیدبه کامِ غمزدگان غمگُسار بازآید

۲به پیشِ خیلِ خیالش کشیدم اَبلقِ چشمبدان امید که آن شهسوار بازآید

۳اگر نه در خمِ چوگان او رَوَد سَرِ منز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید

۴مقیم بر سرِ راهش نشسته‌ام چون گردبدان هوس که بدین رهگذار بازآید

۵دلی که با سرِ زلفین او قراری دادگمان مَبَر که بدان دل قرار بازآید

۶چه جورها که کشیدند بلبلان از دیبه بویِ آن که دگر نوبهار بازآید

۷ز نقش بندِ قضا هست امید آن حافظکه همچو سرو به دستم نگار بازآید