هزار شُکر که دیدم به کامِ خویشت باز

۱هزار شُکر که دیدم به کامِ خویشت بازز رویِ صدق و صفا گشته با دلم دَمساز

۲رَوَندگانِ طریقت رَهِ بلا سِپَرَندرفیقِ عشق چه غم دارد از نَشیب و فراز

۳غمِ حبیب نهان بِه ز گفت و گوی رقیبکه نیست سینهٔ اربابِ کینه‌، محرمِ راز

۴اگر چه حُسنِ تو از عشقِ غیر مُستَغنی‌ستمن آن نیَم که از این عشق‌بازی آیم باز

۵چه گویَمَت که ز سوزِ درون چه می‌بینمز اشک پُرس حکایت که من نیَم غَمّاز

۶چه فتنه بود که مَشّاطِهٔ قضا انگیختکه کرد نرگسِ مستش سیَه به سرمهٔ ناز

۷بدین سپاس که مجلس مُنَوَّر است به دوستگَرَت چو شمع جفایی رِسَد بسوز و بساز

۸غَرَض کِرشمهٔ حُسن است ور نه حاجت نیستجمالِ دولتِ محمود را به زلفِ ایاز

۹غزل سُرایی ناهید صرفه‌ای نَبَرَددر آن مَقام که حافظ برآورد آواز