هزار شُکر که دیدم به کامِ خویشت باز

بیت ۱هزار شُکر که دیدم به کامِ خویشت باز / ز رویِ صدق و صفا گشته با دلم دَمساز

هزار شکر که دوباره تو را به کام خود دیدم که با صدق و صفا با دلم همدم شده‌ای.

بیت ۲رَوَندگانِ طریقت رَهِ بلا سِپَرَند / رفیقِ عشق چه غم دارد از نَشیب و فراز

رهروان طریقت راه بلا را می‌پیمایند؛ رفیق عشق از نشیب و فراز چه غم دارد؟

بیت ۳غمِ حبیب نهان بِه ز گفت و گوی رقیب / که نیست سینهٔ اربابِ کینه‌، محرمِ راز

غم حبیب را پنهان داشتن بهتر از گفت‌وگوی رقیب است، که سینه اهل کینه محرم راز نیست.

بیت ۷بدین سپاس که مجلس مُنَوَّر است به دوست / گَرَت چو شمع جفایی رِسَد بسوز و بساز

به شکرانه این‌که مجلس به دوست روشن است، اگر مانند شمع جفایی به تو رسید بسوز و بساز.

بیت ۸غَرَض کِرشمهٔ حُسن است ور نه حاجت نیست / جمالِ دولتِ محمود را به زلفِ ایاز

مقصود کرشمه زیبایی است، وگرنه جمال دولت محمود به زلف ایاز نیازی ندارد.