دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس

۱دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرسزهرِ هجری چشیده‌ام که مَپُرس

۲گشته‌ام در جهان و آخرِ کاردلبری برگزیده‌ام که مپرس

۳آن چنان در هوایِ خاکِ دَرَشمی‌رود آبِ دیده‌ام که مپرس

۴من به گوشِ خود از دهانش دوشسخنانی شنیده‌ام که مپرس

۵سویِ من لب چه می‌گَزی که مگویلبِ لعلی گَزیده‌ام که مپرس

۶بی تو در کلبهٔ گداییِ خویشرنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس

۷همچو حافظ غریب در رَهِ عشقبه مَقامی رسیده‌ام که مپرس