دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرس

بیت ۱دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرس / که چُنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مَپُرس

از زلف سیاهش آن قدر گله دارم که مپرس، که چنان از او بی‌سر و سامان شده‌ام که مپرس.

بیت ۲کَس به امّیدِ وفا ترکِ دل و دین مَکُناد / که چُنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

کسی به امید وفا دل و دین را ترک نکند، که من از این کار چنان پشیمانم که مپرس.

بیت ۳به یکی جرعه که آزارِ کَسَش در پِی نیست / زحمتی می‌کشم از مردمِ نادان که مپرس

برای جرعه‌ای که آزاری برای کسی ندارد، از مردم نادان زحمتی می‌کشم که مپرس.

بیت ۷گفتم از گویِ فلک صورتِ حالی پرسم / گفت آن می‌کشم اندر خمِ چوگان که مپرس

گفتم از گوی فلک حالش را بپرسم؛ گفت در خم چوگان چیزی می‌کشم که مپرس.

بیت ۸گفتمش زلف به خونِ که شکستی؟ گفتا / حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس

گفتمش زلف را به خون چه کسی شکستی؟ گفت حافظ، این قصه دراز است، به قرآن که مپرس.