گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم

۱گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارمبر لوحِ بَصَر خطِّ غباری بنگارم

۲بر بویِ کنارِ تو شدم غرق و امید استاز موجِ سرشکم که رسانَد به کنارم

۳پروانهٔ او گر رسدم در طلبِ جانچون شمع همان دَم به دَمی جان بِسِپارَم

۴امروز مَکَش سر ز وفایِ من و اندیشزان شب که من از غم به دعا دست برآرم

۵زلفین سیاهِ تو به دلداریِ عُشّاقدادند قراری و بِبُردَند قرارم

۶ای باد از آن باده نسیمی به من آورکان بویِ شفابخش بُوَد دفعِ خُمارم

۷گر قلبِ دلم را نَنَهد دوست عیاریمن نقدِ روان در دَمَش از دیده شمارم

۸دامن مَفِشان از منِ خاکی که پس از منزین در نتواند که بَرَد باد غبارم

۹حافظ لبِ لَعلَش چو مرا جانِ عزیز استعمری بُوَد آن لحظه که جان را به لب آرم