خط عذار یار که بگرفت ماه از او

۱خط عذار یار که بگرفت ماه از اوخوش حلقه‌ای‌ست لیک به دَر نیست راه از او

۲ابروی دوست گوشهٔ محراب دولت استآن جا بمال چهره و حاجت بخواه از او

۳ای جرعه‌نوش مجلس جم! سینه پاک دارکآیینه‌ای‌ست جام جهان‌بین که آه از او

۴کردار اهل صومعه‌ام کرد مِی‌پرستاین دود بین که نامهٔ من شد سیاه از او

۵سلطان غم هر آن چه تواند بگو بکنمن بُرده‌ام به باده‌فروشان پناه از او

۶ساقی چراغ می به ره آفتاب دارگو بر فروز مشعلهٔ صبحگاه از او

۷آبی به روزنامهٔ اعمال ما فشانباشد توان سترد حروف گناه از او

۸حافظ که ساز مطرب عشاق ساز کردخالی مباد عرصهٔ این بزمگاه از او

۹آیا در این خیال که دارد گدای شهرروزی بود که یاد کند پادشاه از او؟