تو را که هر چه مراد است در جهان داری

۱تو را که هر چه مراد است در جهان داریچه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟

۲بخواه جان و دل از بنده و روان بستانکه حکم بر سر آزادگان روان داری

۳میان نداری و دارم عجب که هر ساعتمیان مجمع خوبان کنی میان‌داری

۴بیاضِ رویِ تو را، نیست نقشِ دَرخور از آنکسوادی از خط مشکین بر ارغوان داری

۵بنوش می که سبک‌روحی و لطیف مدامعلی الخصوص در آن دم که سر گران داری

۶مکن عتاب از این بیش و جور بر دل مامکن هر آن چه توانی که جای آن داری

۷به اختیارت اگر صد هزار تیر جفاستبه قصد جانِ منِ خسته در کمان داری

۸بکِش جفای رقیبان مدام و جور حسودکه سهل باشد اگر یارِ مهربان داری

۹به وصل دوست گرت دست می‌دهد یک دمبرو که هر چه مراد است در جهان داری

۱۰چو گل به دامن از این باغ می‌بری حافظچه غم ز ناله و فریاد باغبان داری؟