صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری

بیت ۱صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری / به یادگار بمانی که بوی او داری

ای صبا، تو بوی آن زلف مشکبو را داری؛ به یادگار بمانی که بوی او را داری.

بیت ۲دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست / توان به دست تو دادن گرش نکو داری

دلم را که گوهر اسرار حسن و عشق در آن است، می‌توان به دستت داد اگر نیک نگهش داری.

بیت ۴نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد / که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری

ای گل، نوای بلبلت کجا پسند افتد که گوش و هوش به مرغان یاوه‌گو داری؟

بیت ۶به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز / که گر بدو رسی از شرم سر فروداری

ای سرو جویبار، به سرکشی خود مناز، که اگر به او برسی از شرم سر فرو می‌افکنی.

بیت ۹ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق / قدم برون نه اگر میل جست و جو داری

حافظ، گوهر عشق را از کنج صومعه مجوی؛ اگر میل جست‌وجو داری، قدم بیرون بنه.