صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری

۱صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داریبه یادگار بمانی که بوی او داری

۲دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوستتوان به دست تو دادن گرش نکو داری

۳در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفتجز این قدر که رقیبان تندخو داری

۴نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتدکه گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری

۵به جرعه تو سرم مست گشت نوشت بادخود از کدام خم است این که در سبو داری

۶به سرکشی خود ای سرو جویبار منازکه گر بدو رسی از شرم سر فروداری

۷دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدنتو را رسد که غلامان ماه رو داری

۸قبای حسن فروشی تو را برازد و بسکه همچو گل همه آیین رنگ و بو داری

۹ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشققدم برون نه اگر میل جست و جو داری