حافظ · غزل شماره ۴۴۷
بیا با ما مَوَرز این کینهداری
بیا با ما مَوَرز این کینهداریکه حق صحبت دیرینه داری
نصیحت گوش کن کاین در بسی بهاز آن گوهر که در گنجینه داری
ولیکن کی نمایی رخ به رندان؟تو کز خورشید و مه آیینه داری
بدِ رندان مگو ای شیخ و هُش دارکه با حکم خدایی کینه داری
نمیترسی ز آه آتشینم؟تو دانی خرقهٔ پشمینه داری؟
به فریاد خمار مفلسان رسخدا را گر میِ دوشینه داری
ندیدم خوشتر از شعر تو حافظبه قرآنی که اندر سینه داری
متن بر پایه تصحیح قاسم غنی و محمد قزوینی، به نقل از گنجور.
اگر با نیت آمدهاید
کینه را کنار بگذار و حق دوستیهای قدیمی را نگه دار. پند دلسوزانه از گنج هم ارزشمندتر است.
تعبیر کامل فال با شاهبیت و شاهد این غزل
فال حافظ رسمی فرهنگی و سرگرمی است، نه پیشگویی.
درباره این غزل
غزلی کوتاه در آشتیجویی و پند به شیخ. بیا با ما این کینهتوزی را مورز، که حق همنشینی دیرینه داری. بیت دوم پندی زیباست: نصیحت را گوش کن، که این در (مروارید سخن) از آن گوهری که در گنجینه داری بسیار بهتر است. بیت چهارم هشداری به شیخ است: ای شیخ، بد رندان را مگو و هوشیار باش، که با حکم خدایی کینه داری. بیت پایانی ستایش شعر با سوگندی است: به قرآنی که در سینه داری، شعری خوشتر از شعر تو ندیدم.
شرح بیتها
بیت ۱بیا با ما مَوَرز این کینهداری / که حق صحبت دیرینه داری
بیا با ما این کینهتوزی را مورز، که حق همنشینی دیرینه داری.
بیت ۲نصیحت گوش کن کاین در بسی به / از آن گوهر که در گنجینه داری
نصیحت را گوش کن، که این مروارید سخن از گوهری که در گنجینه داری بسیار بهتر است.
بیت ۴بدِ رندان مگو ای شیخ و هُش دار / که با حکم خدایی کینه داری
ای شیخ، بد رندان را مگو و هوشیار باش، که با حکم خدایی کینه داری.
بیت ۶به فریاد خمار مفلسان رس / خدا را گر میِ دوشینه داری
به خاطر خدا، اگر می دیشب داری، به فریاد خمار تهیدستان برس.
بیت ۷ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ / به قرآنی که اندر سینه داری
حافظ، به قرآنی که در سینه داری، شعری خوشتر از شعر تو ندیدم.
معنی واژهها
- کینهداری
- کینهتوزی
- صحبت دیرینه
- همنشینی قدیم
- در
- مروارید
- هش دار
- هوشیار باش
- خرقه پشمینه
- جامه صوفیانه
- قرآن در سینه
- حافظ قرآن بودن