ای که در کوی خرابات مقامی داری

۱ای که در کوی خرابات مقامی داریجم وقت خودی ار دست به جامی داری

۲ای که با زلف و رخِ یار گذاری شب و روزفرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری

۳ای صبا! سوختگان بر سر ره منتظرندگر از آن یار سفرکرده پیامی داری

۴خال سرسبز تو خوش دانهٔ عیشی‌ست ولیبر کنار چمنش وه که چه دامی داری

۵بوی جان از لب خندان قدح می‌شنومبشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری

۶چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبودمی‌کنم شکر که بر جور دوامی داری

۷نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود؟تویی امروز در این شهر که نامی داری

۸بس دعای سحرت مونس جان خواهد بودتو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری