ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

بیت ۱ای که مهجوری عشاق روا می‌داری / عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری

ای که دوری عاشقان را روا می‌داری و عاشقان را از کنار خود جدا نگه می‌داری.

بیت ۲تشنهٔ بادیه را هم به زلالی دریاب / به امیدی که در این ره به خدا می‌داری

تشنه بیابان را هم با آبی زلال دریاب، به امیدی که در این راه به خدا داری.

بیت ۵ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست / عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

ای مگس، درگاه سیمرغ جولانگاه تو نیست؛ آبروی خود را می‌بری و به ما زحمت می‌دهی.

بیت ۶تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم / از که می‌نالی و فریاد چرا می‌داری؟

تو خود به تقصیر خودت از این در محروم شدی؛ از که می‌نالی و چرا فریاد می‌کنی؟

بیت ۷حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند / سعی نابرده چه امید عطا می‌داری؟

حافظ، از پادشاهان با خدمت جایگاه می‌طلبند؛ تلاش‌نکرده چه امید بخششی داری؟