أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامی

۱أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامیفدای خاک در دوست باد جان گرامی

۲پیام دوست شنیدن سعادت است و سلامتمَنِ الْمُبَلِّغُ عَنّی إلی سُعادَ سلامی؟

۳بیا به شام غریبان و آب دیدهٔ من بینبه سان بادهٔ صافی در آبگینهٔ شامی

۴إذا تَغَرَّدَ عَن ذِی الْأَراکِ طائرُ خَیرٍفَلا تَفَرَّدَ عَن رَوضِها أَنینُ حَمامي

۵بسی نماند که روز فراق یار سر آیدرَأَیْتُ مِن هَضَباتِ الْحِمیٰ قِبابَ خِیامِ

۶خوشا دمی که درآیی و گویمت به سلامتقَدِمْتَ خَیْرَ قُدومٍ نَزَلْتَ خَیْرَ مَقامِ

۷بَعِدْتُ مِنْکَ وَ قَدْ صِرْتُ ذائباً کَهِلالٍاگر چه روی چو ماهت ندیده‌ام به تمامی

۸وَ إِن دُعِیتُ بِخُلْدٍ وَ صِرْتُ ناقِضَ عَهْدٍفما تَطَیَّبَ نَفْسی وَ ما اسْتَطابَ مَنامی

۹امید هست که زودت به بخت نیک ببینمتو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی

۱۰چو سِلْک دُرّ خوشاب است شعر نغز تو حافظکه گاه لطف سبق می‌برد ز نظم نظامی