کنون که می‌دمد از بوستان، نسیمِ بهشت

۱کنون که می‌دمد از بوستان، نسیمِ بهشتمن و شرابِ فرح‌بخش و یارِ حورسرشت

۲گدا چرا نزند لافِ سلطنت امروز؟که خیمه، سایهٔ ابر است و بزمگه، لبِ کِشت

۳چمن حکایتِ اردیبهشت می‌گویدنه عاقل است که نسیه خرید و نقد بِهِشت

۴به می عمارتِ دل کن که این جهانِ خراببر آن سر است که از خاکِ ما بسازد خشت

۵وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهدچو شمع صومعه افروزی از چراغِ کنشت

۶مَکُن به نامه سیاهی ملامتِ منِ مستکه آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت

۷قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظکه گر چه غرقِ گناه است، می‌رود به بهشت