کنون که می‌دمد از بوستان، نسیمِ بهشت

بیت ۲گدا چرا نزند لافِ سلطنت امروز؟ / که خیمه، سایهٔ ابر است و بزمگه، لبِ کِشت

چرا گدا امروز لاف پادشاهی نزند؟ خیمه‌اش سایه ابر است و بزمگاهش لب کشتزار.

بیت ۳چمن حکایتِ اردیبهشت می‌گوید / نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بِهِشت

چمن از اردیبهشت حکایت می‌کند؛ عاقل نیست کسی که نسیه را خرید و نقد را رها کرد.

بیت ۴به می عمارتِ دل کن که این جهانِ خراب / بر آن سر است که از خاکِ ما بسازد خشت

دل را با باده آباد کن، که این جهان ویران آماده است از خاک ما خشت بسازد.

بیت ۷قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظ / که گر چه غرقِ گناه است، می‌رود به بهشت

از تشییع جنازه حافظ دریغ مکن؛ هرچند غرق گناه است، به بهشت می‌رود.