عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت!

بیت ۱عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت! / که گناهِ دِگَران بَر تو نخواهند نوشت

ای زاهد پاکیزه‌سرشت، عیب رندان را مکن، که گناه دیگران را بر تو نمی‌نویسند.

بیت ۲من اگر نیکم و گر بَد، تو برو خود را باش! / هر کسی آن دِرَوَد عاقبتِ کار، که کِشت

من اگر خوبم یا بد، تو برو و مراقب خودت باش؛ هر کس سرانجام همان را درو می‌کند که کاشته است.

بیت ۳همه‌کس، طالبِ یارند؛ چه هُشیار و چه مست / همه‌جا، خانهٔ عشق است؛ چه مسجد چه کِنِشت

همه، هشیار و مست، خواهان یارند؛ همه جا، مسجد باشد یا کنشت، خانه عشق است.

بیت ۵ناامیدم مکن از سابقهٔ لطفِ اَزَل / تو پسِ پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟

مرا از لطف ازلی ناامید مکن؛ تو پشت پرده چه می‌دانی چه کسی خوب است و چه کسی زشت؟

بیت ۶نه من از پردهٔ تقوا به درافتادم و بس / پِدرم نیز بهِشتِ ابد از دست، بِهِشت

فقط من نیستم که از پرده تقوا بیرون افتاده‌ام؛ پدرم آدم هم بهشت جاودان را از دست داد.