صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

۱صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفتناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

۲گل بخندید که از راست نرنجیم ولیهیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

۳گر طمع داری از آن جام مرصع میِ لعلای بسا دُر که به نوک مژه‌ات باید سفت

۴تا ابد بوی محبت به مشامش نرسدهر که خاک در میخانه به رخسار نرُفت

۵در گلستان ارم دوش چو از لطف هوازلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت،

۶گفتم: «ای مسند جم! جام جهان‌بینت کو؟»گفت: «افسوس که آن دولت بیدار بخفت!»

۷سخن عشق نه آن است که آید به زبانساقیا می ده و کوتاه کُن این گفت و شنفت

۸اشک حافظ، خرد و صبر، به دریا انداختچه کند؟ سوز غم عشق نیارست نهفت