آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد

بیت ۱آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد / صبر و آرام توانَد به منِ مسکین داد

آن‌که به رخسار تو رنگ گل و نسرین داد، می‌تواند به من بیچاره هم صبر و آرام بدهد.

بیت ۴گنجِ زر گر نَبُوَد، کُنجِ قناعت باقیست / آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد

اگر گنج زر نیست، کنج قناعت باقی است؛ آن که آن را به شاهان داد، این را به گدایان داد.

بیت ۵خوش عروسیست جهان از رهِ صورت لیکن / هر که پیوست بدو، عمرِ خودش کاوین داد

جهان از ظاهر عروسی زیباست، اما هر که با او پیوند بست، عمر خودش را مهریه داد.

بیت ۶بعد از این دستِ من و دامنِ سرو و لبِ جوی / خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

از این پس دست من و دامن سرو و لب جوی، به‌ویژه حالا که صبا مژده فروردین داد.