بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

بیت ۱بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد / که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد

دیشب بنفشه به گل گفت و نشانی خوشی داد: پیچ و تاب مرا در جهان، زلف فلانی داد.

بیت ۲دلم خزانهٔ اسرار بود و دستِ قضا / درش بِبَست و کلیدش به دل‌سِتانی داد

دلم خزانه رازها بود؛ دست تقدیر درش را بست و کلیدش را به دلربایی داد.

بیت ۴تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش / که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد

تنش سالم و دلش شاد و خاطرش خوش باد کسی که دست داد و ناتوانی را یاری کرد.

بیت ۶گذشت بر منِ مسکین و با رقیبان گفت / دریغ، حافظِ مسکینِ من، چه جانی داد

از کنار من بیچاره گذشت و با رقیبان گفت: دریغ، حافظ مسکین من چه جانی داد.