دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد

بیت ۱دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد / که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد

دل ما در روزگار روی تو از چمن بی‌نیاز است، چون مانند سرو پایبند و مانند لاله داغدار است.

بیت ۵شبِ ظلمت و بیابان، به کجا توان رسیدن؟ / مگر آن که شمعِ روی‌ات به رَهَم چراغ دارد

شب تاریک است و بیابان؛ به کجا می‌توان رسید، مگر آن‌که شمع روی تو چراغ راهم باشد.

بیت ۶من و شمعِ صبح‌گاهی سِزَد ار به هم بِگرییم / که بسوختیم و از ما بتِ ما فراغ دارد

سزاست من و شمع صبحگاهی با هم بگرییم، که هر دو سوختیم و بت ما از ما فارغ است.

بیت ۷سِزَدم چو ابرِ بهمن که بر این چمن بِگریَم / طرب آشیانِ بلبل، بنگر که زاغ دارد

سزاست که مانند ابر بهمن بر این چمن بگریم؛ ببین که آشیان شادی بلبل را زاغ گرفته است.