اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد

بیت ۲اگر نه عقل به مستی فروکَشَد لنگر / چگونه کَشتی از این وَرطِهٔ بلا ببرد

اگر عقل در مستی لنگر نیندازد، کشتی را از این گرداب بلا چگونه بیرون ببرد؟

بیت ۳فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک / که کس نبود که دستی از این دَغا ببرد

فریاد که آسمان با همه کس غایبانه بازی کرد و کسی نبود که از این بازی دغل دستی ببرد.

بیت ۴گذار بر ظلمات است، خِضْرِ راهی کو؟ / مباد کآتش محرومی آبِ ما ببرد

گذر بر تاریکی است؛ خضر راهنما کجاست؟ مبادا آتش محرومی آبروی ما را ببرد.

بیت ۷بسوخت حافظ و کس حالِ او به یار نگفت / مگر نسیم پیامی خدای را ببرد

حافظ سوخت و کسی حالش را به یار نگفت؛ مگر نسیم، به خاطر خدا، پیامی ببرد.