بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند

بیت ۱بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند / که به بالای چَمان از بُن و بیخَم بَرکَنْد

از این پس دست من است و دامن آن سرو بلند که با قامت خرامانش مرا از بن و ریشه برکند.

بیت ۲حاجتِ مطرب و مِی نیست تو بُرقَع بِگُشا / که به رقص آوَرَدَم آتشِ رویت چو سپند

به مطرب و می نیازی نیست؛ نقاب بگشا که آتش رویت مرا مانند اسپند به رقص می‌آورد.

بیت ۴گفتم اسرارِ غمت هر چه بُوَد گو می‌باش / صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند؟

گفتم اسرار غمت هر چه هست بگذار باشد؛ بیش از این صبر ندارم، چه کنم؟ تا کی و چند؟

بیت ۷بازمَستان دل از آن گیسویِ مُشکین حافظ / زان که دیوانه همان به که بُوَد اندر بند

حافظ، دل را از آن گیسوی مشکین پس مگیر، زیرا دیوانه همان بهتر که در بند باشد.