ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند

بیت ۱ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند / مشتاقم از برای خدا یک شِکَر بخند

ای که دهان (پسته) تو بر سخن قند خندیده، مشتاقم؛ به خاطر خدا یک خنده شیرین بزن.

بیت ۲طوبی ز قامتِ تو نیارد که دَم زند / زین قصّه بگذرم که سخن می‌شود بلند

طوبی در برابر قامت تو یارای دم زدن ندارد؛ از این قصه می‌گذرم که سخن طولانی می‌شود.

بیت ۴گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی / ما نیستیم معتقدِ شیخِ خودپسند

چه جلوه کنی و چه طعنه بزنی، ما به شیخ خودپسند اعتقادی نداریم.

بیت ۶بازارِ شوق گرم شد آن سروْقد کجاست؟ / تا جانِ خود بر آتش رویش کُنم سپند

بازار شوق گرم شد؛ آن سروقد کجاست تا جانم را اسپند آتش رویش کنم؟

بیت ۸حافظ چو تَرکِ غمزهٔ تُرکان نمی‌کنی / دانی کجاست جای تو؟ خوارزم یا خُجَند

حافظ، چون از غمزه ترکان دست برنمی‌داری، می‌دانی جایت کجاست؟ خوارزم یا خجند.