طایِرِ دولَت اَگَر باز گُذاری بِکُنَد

بیت ۱طایِرِ دولَت اَگَر باز گُذاری بِکُنَد / یار بازآیَد و با وَصْل، قَراری بِکُنَد

اگر پرنده دولت دوباره گذری کند، یار بازمی‌گردد و با وصل آرام می‌گیرد.

بیت ۳دوش گُفْتَم: «بِکُنَد لَعْلِ لَبَش، چارِهٔ مَن؟» / هاتِفِ غِیْب، نِدا داد کِه: «آری! بِکُنَد»

دیشب گفتم آیا لب لعلش چاره مرا می‌کند؟ هاتف غیب ندا داد: آری، می‌کند.

بیت ۶شَهْر، خالی‌ست زِ عُشّاق؛ بُوَد کَز طَرَفی / مَرْدی اَز خویش بُرون آید و کاری بِکُنَد

شهر از عاشقان خالی است؛ شاید از گوشه‌ای مردی از خود بیرون آید و کاری کند.

بیت ۸یا وَفا، یا خَبَرِ وَصْلِ تو، یا مَرْگِ رَقیب / بُوَد آیا که فَلَک، زین دو سِه، کاری بِکُنَد؟

یا وفا، یا خبر وصل تو، یا مرگ رقیب؛ آیا فلک از این دو سه کاری می‌کند؟

بیت ۹«حافِظا»! گَر نَرَوی از دَرِ او، هَم روزی / گُذَری بَر سَرَت از گوشِه کِناری بِکُنَد

حافظ، اگر از در او نروی، روزی هم از گوشه‌ای بر سرت گذر خواهد کرد.