کِلْکِ مُشْکینِ تو، روزی که زِ ما یاد کُنَد

بیت ۱کِلْکِ مُشْکینِ تو، روزی که زِ ما یاد کُنَد / بِبَرَد اَجْرِ دو صَد بَنْدِه کِه آزاد کُنَد

روزی که قلم مشکین تو از ما یاد کند، پاداش آزاد کردن دویست بنده را خواهد برد.

بیت ۲قاصِدِ مَنْزِلِ سَلْمیٰ که سَلامَت بادَش / چِه شَوَد، گَر بِه سَلامی، دِلِ ما، شاد کُنَد؟

پیک منزل سلمی (یار) که سلامت باشد، چه می‌شود اگر با سلامی دل ما را شاد کند؟

بیت ۴یا رَب! اَنْدَر دِلِ آن خُسْروِ شیرین اَنْداز / کِه بِه رَحْمَت، گُذَری بَر سَرِ فَرْهاد کُنَد!

خدایا، در دل آن خسرو شیرین بینداز که از روی رحمت گذری بر سر فرهاد کند.

بیت ۵شاه را بِهْ بُوَد اَز طاعَتِ صَدسالِه و زُهْد / قَدْرِ یک ساعَتِه عُمْری کِه دَر او، داد کُنَد

برای شاه یک ساعت عمر که در آن داد کند، از صد سال طاعت و زهد بهتر است.

بیت ۸رَه نَبُرْدیم بِه مَقْصودِ خود اَنْدَر شیراز / خُرَّم آن روز که «حافِظ»، رَهِ بَغْداد کُنَد

در شیراز راه به مقصود نبردیم؛ خرم آن روز که حافظ راه بغداد در پیش گیرد.