مَرا به رِنْدی و عِشْق، آن فُضول، عِیْب کُنَد

بیت ۱مَرا به رِنْدی و عِشْق، آن فُضول، عِیْب کُنَد / کِه اِعْتِراض بَر اَسْرارِ عِلْمِ غِیْب کُنَد

آن فضول مرا به رندی و عشق عیب می‌کند، کسی که بر اسرار علم غیب اعتراض می‌کند.

بیت ۲کَمالِ سِرِّ مُحَبَّت بِبین، نَه نَقْصِ گُناه / کِه هَرکِه بی‌هُنَر اُفْتَد، نَظَر به عِیْب کُنَد

کمال راز محبت را ببین، نه نقص گناه را؛ هر کس بی‌هنر باشد به عیب نگاه می‌کند.

بیت ۵کِلیدِ گَنْجِ سَعادَت، قَبولِ اَهْلِ دِل اَسْت / مَباد آن‌که در این نکته، شَکّ و رِیْب کُنَد!

کلید گنج سعادت پذیرش اهل دل است؛ مباد کسی در این نکته شک و تردید کند.

بیت ۶شُبانِ وادیِ اَیْمَن، گَهی رَسَد بِه مُراد / کِه چَنْد سال، به جان، خِدْمَتِ شُعِیْب کُنَد

شبان وادی ایمن (موسی) زمانی به مراد می‌رسد که چند سال با جان خدمت شعیب کند.