سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟

بیت ۱سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟ / همدمِ گل نمی‌شود، یادِ سَمَن نمی‌کند

سرو خرامان من چرا میل به چمن نمی‌کند، همدم گل نمی‌شود و یاد سمن نمی‌کند؟

بیت ۲دی گِلِه‌ای ز طُرِّه‌اش، کردم و از سرِ فُسوس / گفت که «این سیاه‌کج، گوش به من نمی‌کند»

دیروز از زلفش گله کردم؛ از روی ریشخند گفت: این سیاه کج به حرف من گوش نمی‌دهد.

بیت ۳تا دلِ هرزه‌گَردِ من، رفت به چینِ زلفِ او / زان سفرِ درازِ خود، عزمِ وطن نمی‌کند

از وقتی دل هرزه‌گرد من به چین زلف او رفت، از آن سفر دراز قصد بازگشت به وطن نمی‌کند.

بیت ۹دستخوشِ جفا مَکُن، آبِ رُخَم که فیضِ ابر / بی‌مددِ سِرشکِ من، دُرِ عَدَن نمی‌کند

آبرویم را دستخوش جفا مکن، که فیض ابر بی‌یاری اشک من مروارید عدن نمی‌سازد.

بیت ۱۰کُشتهٔ غمزهٔ تو شد، حافظِ ناشنیده‌پند / تیغ سزاست هر که را، دَرد، سخن نمی‌کند

حافظ که پند نشنید، کشته غمزه تو شد؛ کسی که درد در او اثر نکند، سزاوار تیغ است.