دَر نَظَربازیِ ما، بی‌خَبَران، حِیْران‌اَنْد

۱دَر نَظَربازیِ ما، بی‌خَبَران، حِیْران‌اَنْدمَن، چُنینم که نِمودَم؛ دِگَر ایشان دانَنْد

۲عاقِلان، نُقْطِهٔ پَرْگارِ وُجودَنْد وَلیعِشْق دانَد کِه دَر این دایِرِه، سَرگَرْدان‌اند

۳جِلْوِه‌گاهِ رُخِ او، دیدِهٔ مَن، تَنْها نیستماه و خورشید، هَمین آیِنِه می‌گَردانَنْد

۴عَهْدِ ما با لَبِ شیرین‌دَهَنان بَسْت خُداما، هَمِه، بَنْده و این قوم، خُداوَنْدان‌اَنْد

۵مُفْلِسانیم و هَوایِ مِی و مُطْرِب داریمآه اگر خِرْقِهٔ پَشْمین بِه گِرو نَسْتانَنْد!

۶وَصْلِ خورشید بِه شَب‌پَرِّهٔ اَعْمیٰ نَرِسَدکِه دَر آن آیِنِه، صاحِب‌نَظَران، حِیْران‌اَنْد

۷لافِ عِشْق و گِلِه از یار؟ زِهی لافِ دُروغ!عِشْق‌بازانِ چُنین، مُسْتَحَقِ هِجْران‌اَنْد

۸مَگَرَم چَشْمِ سیاهِ تو بیاموزَد کاروَرنَه مَسْتوری و مَسْتی، هَمِه‌کَس نَتْوانَنْد

۹گَر بِه نُزهَتْگَهِ اَرواح بَرَد بویِ تو، بادعَقْل و جان، گوهَرِ هَسْتی به نِثار اَفشانَنْد

۱۰زاهِد اَر رِنْدیِ «حافِظ» نَکُنَد فَهْم، چِه شُد؟دیو بُگْریزَد اَز آن قوم که قُرآن خوانَنْد

۱۱گَر شَوَنْد آگَه از اَندیشِهٔ ما، مُغ‌بَچِگانبَعْد اَز این، خِرْقِهٔ صوفی بِه گِرو نَسْتانَنْد