یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش

بیت ۱یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش / می‌سپارم به تو از چشمِ حسودِ چَمَنَش

خدایا، این نوگل خندان را که به من سپردی، از چشم حسود چمنش به تو می‌سپارم.

بیت ۲گرچه از کویِ وفا گشت به صد مرحله دور / دور باد آفتِ دورِ فلک از جان و تَنَش

هرچند از کوی وفا صد منزل دور شد، آفت گردش فلک از جان و تنش دور باد.

بیت ۴به ادب نافه گشایی کن از آن زلفِ سیاه / جای دل‌های عزیز است به هم بر مَزَنَش

با ادب از آن زلف سیاه نافه بگشا؛ جای دل‌های عزیز است، به هم مزنش.

بیت ۷عِرض و مال از درِ میخانه نشاید اندوخت / هر که این آب خورَد رَخْت به دریا فِکَنَش

آبرو و مال را نمی‌شود از در میخانه اندوخت؛ هر کس این آب را بخورد، رختش را به دریا بینداز.

بیت ۹شعرِ حافظ همه بیتُ الْغَزَلِ معرفت است / آفرین بر نَفَسِ دلکَش و لطفِ سخنش

شعر حافظ همه بیت‌الغزل معرفت است؛ آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش.