دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش

بیت ۱دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش / که آن شِکاریِ سرگشته را چه آمد پیش

دلم رمیده شد و من درویش غافلم که بر آن شکار سرگشته چه گذشت.

بیت ۳خیال حوصلهٔ بحر می‌پزد هیهات / چه‌هاست در سرِ این قطرهٔ محال‌اندیش!

خیال گنجایش دریا را در سر می‌پزد؛ هیهات، در سر این قطره محال‌اندیش چه‌هاست!

بیت ۵ز آستینِ طبیبان هزار خون بچکد / گَرَم به تجربه دستی نهند بر دلِ ریش

اگر طبیبان از روی تجربه دستی بر دل زخمی‌ام بگذارند، از آستینشان هزار خون می‌چکد.

بیت ۶به کویِ میکده گریان و سرفِکنده رَوَم / چرا که شرم همی آیدم ز حاصلِ خویش

گریان و سرافکنده به کوی میکده می‌روم، زیرا از حاصل کار خود شرمنده‌ام.

بیت ۷نه عمرِ خِضر بِمانَد، نه مُلکِ اسکندر / نزاع بر سرِ دنیی دون مَکُن درویش

نه عمر خضر می‌ماند و نه ملک اسکندر؛ ای درویش، بر سر دنیای پست نزاع مکن.