مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش

بیت ۱مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش / لیکَنَش مِهر و وفا نیست خدایا بِدَهَش

چهره ماه‌گونش مجمع خوبی و لطف است، اما مهر و وفا ندارد؛ خدایا به او ببخش.

بیت ۳من همان بِه که از او نیک نگه دارم دل / که بد و نیک ندیده‌ست و ندارد نِگَهَش

بهتر است دلم را از او نیک نگه دارم، که بد و نیک ندیده و نگه‌داشتن نمی‌داند.

بیت ۴بویِ شیر از لبِ همچون شِکَرَش می‌آید / گرچه خون می‌چکد از شیوهٔ چشمِ سیَهَش

بوی شیر از لب شکرینش می‌آید، هرچند از شیوه چشم سیاهش خون می‌چکد.

بیت ۶از پِی آن گُلِ نورُستِه دلِ ما یارب / خود کجا شد که ندیدیم در این چند گَهَش؟

خدایا، دل ما در پی آن گل نورسته کجا رفت که در این چند گاه او را ندیدیم؟

بیت ۸جان به شکرانه کنم صرف گَر آن دانهٔ دُر / صدفِ سینهٔ حافظ بُوَد آرامگَهَش

اگر آن دانه مروارید در صدف سینه حافظ آرام بگیرد، جان را به شکرانه صرف می‌کنم.